Haaren Consulting Group

Zeit für Veränderung

Es wird einsam im "AAA"-Club. Angesichts hoher Staatsschulden verlieren immer mehr Länder bei den Ratingagenturen ihre Bestnote im Fach "Kreditwürdigkeit". In der vergangenen Woche traf es sogar die Weltwirtschaftsmacht Nummer eins, die USA. Und nun steht Frankreichs Bonität auf der Kippe. Es mehren sich die Zweifel, dass die Wirtschaften der Industrienationen in den kommenden Jahren so stark wachsen, dass die Schuldenlast leichter wird. Was also tun? Bislang setzen fast alle Nationen noch auf die Wachstums-Karte: Legt das Bruttoinlandsprodukt nur tüchtig zu, so die Hoffnung, dann verbessert sich das Verhältnis von Staatsschulden und Wirtschaftsleistung von allein. Die meisten Länder hoffen dabei auf den Export zur Ankurbelung ihres Wachstums. Diese Strategie hat jedoch zwei Haken. Erstens: Die Rechnung kann nicht für alle aufgehen, irgendein Land muss die vielen Exporte auch aufnehmen. Nicht jeder kann verkaufen, irgendwer muss kaufen. Es könnte also sein, dass die Wachstums-Karte nicht sticht. Dann müssten andere Wege gefunden werden, die Schulden zu senken. Ein Haircut muss her - ein Schuldenschnitt. Irgendjemand muss verzichten. Wen es trifft, das hängt ganz von der gewählten Strategie ab. Grundsätzlich stehen vier Wege zur Schuldensenkung offen: drastische Kürzung der Staatsausgaben, insbesondere der Sozialausgaben; höhere Inflation; ein Forderungsverzicht; Besteuerung von Vermögen und Börsengeschäften. Keine ist schmerzfrei, einige sind sogar hoch gefährlich.

Sparen am SozialenDie Strategie der Sozialkürzungen wird derzeit vor allem in den hoch verschuldeten Staaten Südeuropas verfolgt. So fahren Spanien, Griechenland und Irland ihre Staatsausgaben drastisch zurück, um das Vertrauen der Finanzmärkte wiederzuerlangen. Aber auch die USA wollen weniger Geld in staatliche Programme wie Medicare (öffentliche Krankenversicherung) oder Medicaid (steuerfinanzierte Gesundheitsfürsorge) stecken.

De uitzondering …,

Voor één keer alleen maar tekst.

Al vele jaren is het gebrek aan diversiteit in de top van organisaties in Nederland onderwerp van discussie. Daarbij hebben allerlei initiatieven, verklaringen, handvesten, codes, taskforces, ambassadeursnetwerken en bewustwordingstrajecten helaas niet tot substantiële of duurzame veranderingen geleid.

Het Quota-Manifest dat hieronder staat, is vandaag naar alle leden van de Eerste en Tweede Kamer, het Kabinet en de SER gestuurd. Het is een dringende oproep van meer dan tweehonderd topvrouwen aan de politiek om een quota van 40% voor vrouwen in toezichthoudende functies als wettelijk verankerde regelgeving vast te stellen. De ondertekenaars zijn ervan overtuigd dat als deze eerste stap eenmaal is gezet, ook de diversiteit in directiefuncties en raden van bestuur zich zal gaan verbeteren.

 

Quota-Manifest

Het aantal vrouwen in bestuursfuncties in Nederland blijft veel te laag. Zonder een ingrijpende maatregel komt daar geen verandering in. Met een quota [*] van 40% (uiterlijk te bereiken in 2014) voor commissariaats- en toezichtsfuncties zal een groter deel van de beschikbare topvrouwen effectief gaan bijdragen aan de verbetering van het functioneren en de resultaten van ondernemingen en andere organisaties.

Het percentage vrouwen op topposities komt in Nederland al zeker tien jaar niet of nauwelijks boven de 6%[**] uit. Verklaringen, handvesten, codes, taskforces, ambassadeursnetwerken en allerlei bewustwordingstrajecten hebben daar geen substantiële of duurzame verandering in gebracht. De meest optimistische schattingen geven aan dat het percentage vrouwen aan de top zal stijgen naar hooguit 12% in het jaar 2035[***]. Zonder een ingrijpende maatregel blijft de inbreng van vrouwen aan de top derhalve ook in de volgende generaties marginaal.

Het wachten is voorbij Wij hebben vele jaren (met optimisme, veel inzet en zelfreflectie) de tijd genomen, geduld getoond en vertrouwen gehad in het gezonde verstand van organisaties. Wij hebben de opvatting onderschreven dat diversiteit rust op democratische principes en ontdaan moet zijn van elke vorm van discriminatie en dwang. Wij hoopten dat organisaties wat betreft diversiteit hun verantwoordelijkheden zouden nemen. We dachten dat tijd en geduld nodig waren om benoemings- en promotieprocedures te veranderen. We verwachtten dat het met de diversiteit en met het aantal vrouwen op topposities wel goed zou komen.